| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Sektor publiczny > Finanse > Podatki i opłaty > Nadpłata w podatkach lokalnych

Nadpłata w podatkach lokalnych

Kwestie powstawania i zwroty nadpłaty w zależnościach podatkowych, również podatkach lokalnych, wciąż budzą w praktyce wątpliwości. Problemem jest zwłaszcza wskazanie sytuacji, w których następuje określenie, a w których stwierdzenie wystąpienia nadpłaty.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia nadpłaty ani w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.), ani w ustawach regulujących konstrukcje poszczególnych podatków. Zdecydował się jedynie na wskazanie (w art. 72 o.p.) kwot, które należy uznać (traktować) jako nadpłatę. Są to kwoty:

● nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku,

● podatku pobranego przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej niż należna (np. w zakresie pobieranych zaliczek na podatek dochodowy z tytułu wypłacanych pracownikom wynagrodzeń),

● zapłacone przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w wydanej decyzji o ich odpowiedzialności kwoty do zapłaty określono nienależnie lub w wysokości wyższej niż należna (np. inkasent opłaty targowej, który pobrał opłatę w wysokości 1 tys. zł, a organ podatkowy wydaje decyzję o jego odpowiedzialności w zakresie kwoty 1,2 tys. zł),

● zobowiązań uregulowanych przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeśli w decyzji o ich odpowiedzialności lub w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy kwoty zobowiązań do zapłaty określono nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Polecamy książkę: VAT 2017. Komentarz

Powstanie nadpłaty

Wydaje się, że w praktyce najczęściej występują nadpłaty w przypadkach wskazanych w pkt 1, który najwłaściwiej oddaje istotę tego pojęcia. Sprowadza się ona do tego, że nadpłata występuje wtedy, kiedy podatnik (wyłącznie na rzecz organu podatkowego) płaci nie będąc do tego zobowiązanym (brak obowiązku podatkowego) lub płaci ponad kwotę zobowiązania z niego wynikającą. Wydaje się również, że podatnik, dokonując zapłaty (de facto zawyżonej) musi mieć świadomość i przekonanie, że dokonując wpłaty realizuje ciążący na nim obowiązek podatkowy (a o fakcie dokonania wpłaty przewyższającej kwotę faktycznie należną dowiaduje się w późniejszym okresie).

Zobacz również: Opłata reklamowa od 11 września 2015 r.

Jak stwierdził NSA w wyroku z 25 września 2014 r. (sygn. akt I GSK 761/13), „za świadczenie nadpłacone przyjmuje się sytuację, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Świadczenie jest uiszczone nienależnie, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego zobowiązany. Nienależność świadczenia ma również miejsce w sytuacji, gdy w chwili jego spełnienia istniała wprawdzie podstawa prawna, jednakże po jego dokonaniu podstawa ta odpadła, np. z powodu uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności”.

Czytaj także

Narzędzia księgowego

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Eksperci portalu infor.pl

ONISZCZUK & ASSOCIATES

Kancelaria prawna, która specjalizuje się w obsłudze klientów korporacyjnych.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »