Podatek

Publicznoprawny charakter podatku wyraża się w tym, że prawo do opodatkowania jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej (państwowej i samorządowej).

Nieodpłatność podatku oznacza, że podatek nie jest świadczeniem ekwiwalentnym. Innymi słowy płacąc go podatnik nie dostaje w zamian żadnego konkretnego świadczenia i nie może skutecznie występować do organu z jakimikolwiek roszczeniami w tym zakresie.

Podatek jest świadczeniem przymusowym, albowiem niewywiązanie się lub nienależyte wywiązanie się z obowiązku podatkowego przez podatnika wiąże się z możliwością skorzystania przez organ z szerokiego wachlarza różnorakich środków przymusu.

Bezzwrotność podatku wiąże się ostatecznym, definitywnym charakterem transferu pieniędzy przekazywanych przez podatnika tytułem podatku.
Istnienie podatków opiera się na założeniu odpowiedzialności wszystkich za dobro wspólne.

Założenie to znajduje swój wyraz w zasadzie powszechności opodatkowania. Zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

Źródło: art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 84, 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.)