reklama
| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Sektor publiczny > Temat dnia > Postępowanie administracyjne w pierwszej instancji

Postępowanie administracyjne w pierwszej instancji

Dobra znajomość podstawowych zasad postępowania administracyjnego, terminów załatwiania spraw, reguł związanych z doręczaniem pism i przeprowadzaniem rozpraw jest podstawowym warunkiem utrzymania sprawności działania i realizowania zadań przez administrację publiczną.

Z kolei niewskazanie jednej ze stron jako adresata decyzji jest niewątpliwym uchybieniem. Nie stanowi ono jednak rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2, może natomiast stanowić przesłankę do żądania wznowienia postępowania.

Podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, tj. ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów zarówno prawa formalnego, jak i materialnego, oraz wraz z powołaniem źródeł jego publikacji (wyrok NSA z 8 kwietnia 1999 r., III SA 8192/98). Jeżeli przepis stanowiący podstawę prawną decyzji jest podzielony na wewnętrzne jednostki redakcyjne (ustępy, punkty lub paragrafy albo innego rodzaju jednostki redakcyjne), to konieczne jest wskazanie w decyzji odpowiedniej jednostki redakcyjnej tego przepisu (wyrok NSA z 24 maja 1983 r., I SA 20/83 - ONSA 1983).

Decyzja, w której nie podano podstawy prawnej, jest wadliwa, nawet jeśli taka podstawa prawna w rzeczywistości istnieje (wyrok NSA z 8 kwietnia 1999 r., III SA 8192/98). Uchybienie takie nie powoduje jednak samo przez się nieważności decyzji, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Jest to zatem uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które może skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA OZ w Krakowie z 16 kwietnia 1997 r., I SA/Kr 970/96; zob. też wyrok NSA z 27 czerwca 2000 r., III SA 1422/99).

Zmiana podstawy prawnej w trybie art. 113, tj. przez prostowanie omyłek, stanowi rażące naruszenie prawa (wyrok NSA OZ w Gdańsku z 9 czerwca 1999 r., I SA/Gd 984/97).

Osnowa decyzji musi być sformułowana w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ona dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone. Rozstrzygnięcie powinno być zatem sformułowane precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji treści uzasadnienia decyzji.

Funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji oraz przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11). Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie zwłaszcza przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym. Jeśli zatem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji ostatecznej decyzji jest diametralnie różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, to taka decyzja rażąco narusza art. 107 i podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 (wyrok NSA z 13 maja 1999 r., IV SA 935/98).Uzasadnienie składa się z dwóch części: uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego. W uzasadnieniu należy najpierw podać fakty, które organ administracji uznał za udowodnione, a dopiero później dokonać oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa.

reklama

Czytaj także

Źródło:

GP
Pakiet Kadrowy: Wynagrodzenia 2020 + Czas pracy 2020 + Zatrudnianie i zwalnianie pracowników + Uprawnienia rodziców w pracy177.00 zł
reklama

Narzędzia księgowego

reklama
reklama

POLECANE

reklama
reklama

Ostatnio na forum

reklama

Compliance 2020

reklama

Eksperci portalu infor.pl

Challenger

Organizacja non-profit

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
reklama
reklama
reklama