| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Sektor publiczny > Zadania > Zdrowie > Jak dokumentować prawo do wynagrodzenia chorobowego i zasiłku chorobowego

Jak dokumentować prawo do wynagrodzenia chorobowego i zasiłku chorobowego

Podstawą usprawiedliwienia nieobecności w pracy z powodu choroby jest zwolnienie lekarskie wystawione na druku ZUS ZLA. Zwolnienie to stanowi również podstawę do wypłaty wynagrodzenia chorobowego lub zasiłku. Pracodawca uprawniony do wypłaty tych świadczeń musi ustalić, czy zwolnienie lekarskie zostało poprawnie wystawione i dostarczone w ustawowym terminie.

● datę wystawienia i podpis,

● początkową i końcową datę niezdolności do pracy

– § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 27 lipca 1999 r. w sprawie określenia dowodów stanowiących podstawę przyznania i wypłaty zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: rozporządzenie o dowodach do przyznania i wypłaty zasiłków).

Jeżeli pracownik zachorował w państwie, które nie jest państwem członkowskim Unii Europejskiej (dalej: UE) ani Porozumienia Państw o Wolnym Handlu (dalej: EFTA), ma obowiązek dostarczyć tłumaczenie tego zwolnienia.

Jeśli kraj, w którym przebywał pracownik, należy do UE czy EFTA, ubezpieczony nie musi dostarczać jego tłumaczenia, gdy zaświadczenie to zostało wydane w języku urzędowym tych państw. Treść zwolnienia powinien przetłumaczyć we własnym zakresie pracodawca w celu prawidłowego ustalenia prawa do świadczenia chorobowego oraz jego wysokości (§ 5a rozporządzenia o dowodach do przyznania i wypłaty zasiłków).

Przerwy między zwolnieniami lekarskimi

Zdarza się, że pracownik choruje długotrwale, ale między wystawionymi zwolnieniami jest przerwa przypadająca na dzień wolny od pracy.

Jeśli pracownik przyniósł zwolnienie lekarskie wystawione po przerwie przypadającej na dzień wolny od pracy, pracodawca musi ustalić okres zasiłkowy. Nie ma z tym problemu, gdy lekarz wpisał na zwolnieniu lekarskim przypadającym po przerwie kod „A”. Kod ten oznacza, że niezdolność do pracy po przerwie została spowodowana tą samą chorobą, co niezdolność do pracy przed przerwą (art. 57 ust. 1 ustawy zasiłkowej). Wówczas okres niezdolności do pracy przed i po przerwie należy wliczać do jednego okresu zasiłkowego.

Jeżeli lekarz nie wpisał kodu „A”, nie oznacza to automatycznie, że ustala się nowy okres zasiłkowy.

Nowy okres zasiłkowy liczy się w dwóch sytuacjach, tj. wtedy, gdy:

1) przerwa między zwolnieniami trwała przynajmniej jeden dzień, ale zwolnienie po przerwie zostało wystawione w związku z inną chorobą niż zwolnienie przed przerwą,

2) niezdolność do pracy przed i po przerwie była spowodowana tą samą chorobą, ale między zwolnieniami lekarskimi była przynajmniej 61-dniowa przerwa, w czasie której pracownik odzyskał zdolność do pracy (art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej).

Konieczność wyjaśnienia związku między poszczególnymi okresami niezdolności do pracy pojawia się szczególnie wtedy, gdy zwolnienia przed i po przerwie (niezawierające kodu „A”) wystawili lekarze tej samej specjalizacji. W tej sytuacji należy wystąpić do lekarza, który wydał zwolnienie po przerwie, z pytaniem o to, czy orzeczona przez niego niezdolność do pracy ma związek z poprzednią niezdolnością do pracy. O zajęcie stanowiska w sprawie prawidłowego liczenia okresu zasiłkowego pracodawca może się również zwrócić do ZUS.

Czytaj także

Narzędzia księgowego

POLECANE

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Eksperci portalu infor.pl

Rafał Mikołajewski

prawnik, doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »