Ustawa krajobrazowa niezgodna z Konstytucją?

Ze względu na istotne znaczenie dla gospodarki kraju, Związek Pracodawców Business Centre Club wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisów Ustawy z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z dnia 10 czerwca 2015 roku) wprowadzającej zmiany do ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [Dz. U. 2003, nr 80, poz. 717 ] ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawy z 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami [Dz. U. 2003, nr 162, poz. 1568], ustawy z 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody [Dz. U. 2004, nr 92, poz. 880]:

Ustawa krajobrazowa w sposób rażący godzi w konstytucyjne prawo własności. Przepisy krytykowanej ustawy prowadzą do nałożenia kolejnego już ograniczenia w dysponowaniu nieruchomością przez jej właściciela czy użytkownika wieczystego (m.in. art. 64 Konstytucji RP).

Zobacz również: Nieskuteczne kary za reklamy

Ustawa krajobrazowa delegalizuje urządzenia reklamowe, które zostały zainstalowane wcześniej na podstawie uzyskanych zgodnie z prawem zgód i zezwoleń, wydawanych przez właściwe organy państwowe.

Tzw. ustawa krajobrazowa daje radom gmin możliwość zanegowania dotychczasowego porządku prawnego i ustanowienia zupełnie nowych praw obowiązujących na ich terenie. Oznacza to, że procesy budowlane przeprowadzone na podstawie powyższych zgód, związane także ze znaczącymi nakładami finansowymi ze strony inwestorów mogą stać się nielegalne, wymagające rozbiórki. W naszej ocenie działanie takie stanowi naruszenie zasady lex retro non agit oraz ochrony praw nabytych.

Mechanizm vacatio legis tej ustawy zrównuje zarówno firmy, które działają w sposób legalny i dysponują wymaganymi pozwoleniami dot. nośników reklamowych, jak i te, które w sposób nieuczciwy stawiały konstrukcje reklamowe, negując prawo lokalne i uprawiając samowolę budowlaną. Zaprzeczeniem państwa prawa jest ustanowienie i pobieranie takich samych opłat od reklam legalnych i nielegalnych (w okresie vacatio legis) – opodatkowując w ten swoisty sposób nielegalną działalność, państwo legalizuje działania niezgodne z prawem.

Przepisy ustawy krajobrazowej naruszają także zawartą w preambule Konstytucji RP zasadę pomocniczości tj. subsydiarności, określonej jednocześnie poprzez domniemanie kompetencji realizacji zadań publicznych przez gminę zawarte w art. 163, 164 i 165 Konstytucji RP, poprzez wprowadzenie dodatkowej instytucji kontrolnej w postaci audytu krajobrazowego. Proponowane zmiany, polegające na wprowadzeniu takich rozwiązań jak audyt krajobrazowy, krajobraz priorytetowy, czy urbanistyczne zasady ochrony krajobrazu, prowadzić będą do bezpośredniego ograniczenia samodzielności gmin w realizacji zadań własnych z zakresu ładu przestrzennego. Tym samym, ustawa deprecjonuje i podważa dotychczas obowiązujące prawo lokalne – od pozwoleń, zgłoszeń, decyzji administracyjnych, po miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, które regulowały obecność reklamy zewnętrznej na danym terenie. Nowe uchwały mogą zanegować aktualny status obiektów budowlanych i wyegzekwować ich rozbiórkę / demontaż.

Nowe regulacje, wynikające z ustawy krajobrazowej, w przypadku ich pozostawienia w obecnym brzmieniu, doprowadzą do kryzysu na rynku reklamowym, a co za tym idzie, negatywnie wpłyną na rynek pracy i działalność wielu pracodawców. Przedsiębiorcy branży reklamy zewnętrznej zostaną, w drodze niekonstytucyjnych przepisów, ograniczeni w możliwości prowadzenia swojej działalności – skutki tego ograniczenia odbiją się zdecydowanie negatywnie nie tylko na ich funkcjonowaniu, ale również firm z nimi współpracujących, a także wspólnot mieszkaniowych oraz właścicieli nieruchomości, na których terenie zlokalizowane są legalne urządzenia reklamowe.

Źródło: ZP BCC

Polecamy serwis: Środowisko